Geçmişti yıllar yerde ve gökte
Birtek onda birgün bile oynamamıştı. Zaman hala ogün an hala arkasına son bakışı.
Normal insanlar 3 yıl yaşlanmışlardı hayatlarında.
1 gün saymadığı 3 yılda 10 yıllar gitmişti ömründen..
Giderken ruhunu almıştı.. Son bakışındada içinde kalan birazcık yaşama sevincini..
Hayat ömür yaşam herşey oydu.. Gitti bir insan yok oldu. Hiç oldu. O gittide gidilen gidemedi yerinden.
Olduğu yerde saydı. Bedeni yollar katetsede onun olmayan dünyada, aklı hep orada kaldı.
Geldi gitti tekrar geldi.. Gelmeyeceğini bildiği halde her gelişinde yinede yılmadı.. Son saniyeler hariç o anları yaşadı her gelişinde.. Göndermedi hiç biryere bıraktırmadi ne yanından ne aklından.. Giden olmadı gönderende.. Sözünü tutan oldu. Son nefesime kadar sen olacaksın sözünü hergün milyonlarca kere tekrarladı. Gideni unutmadı ruhsuz bırakılan bedenine hapsetti ona tutundu. Belki özlerde gelir umuduyla direndi. Direndiği her saat yıl her dakika asırlar gibi oldu ama yılmadı bekledi. Yeni sırdaşlar buldu kendine. Onun izlerini taşıyan herkesde onu buldu onu tattı onu yaşadı.. Sokaklara sordu kuşlara ağaçlara yollara.. Mecnunu olmuştu aşksızlaşmış dünyanın.. Umudu olmuştu gelecek bir neslin.. Örnek olmuştu anlamını yitiren cümlelere ama kendine bir çare olamaıştı.. Kendi kendine gidiyordu ölüme.. Ölmek değildi zor olanda onsuz gitmek ona bakamadan gitmek acıtıyordu canını.. Terkediliş diyemiyordu buna. Yarım kalıyordu. Tutunuyordu seven sevdiği ile beraberdire.. Direniyordu geçen dakikalara inat. Beklemekten yorulmuyordu özlemekten... İnsanların anlamsızlıklarından yoruluyordu. Garip görmelerinden. Bilmiyordular onun zenginliğini.. Servetini...
Bekliyordu o.. Giden kendi hayatına devam ederken. O gidişe gelmeden yaşamaya devam ediyordu. Bekliyordu ama biliyorduda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder